Παρουσίαση του βιβλίου «Στα άδυτα.. των δυτών» από τον κ. Λέανδρο Ρακιντζή

Αθήνα,17 Μαρτίου, Πολυχώρος «Αίτιον»

rakintzis leandros«Με τα χρόνια έχω αποκτήσει διάφορες διαστροφές, όπως το να παρουσιάζω βιβλία νέων ανθρώπων, γιατί με τον τρόπο αυτό εμείς οι παλιοί παίρνουμε κάτι από τα νιάτα τους, τη φρεσκάδα τους, την καινούργια οπτική γωνία που βλέπουν τα πράγματα και το κυριότερο την όρεξή τους για ζωή. Για να ικανοποιήσω την παραπάνω διαστροφή μου ένα καλοκαιρινό μεσημέρι στην πιο ωραία παραλία της Σάμου, ζήτησα από την Έλενα να παρουσιάζω το βιβλίο της, που τότε κυοφορείτο με κάθε μυστικότητα για το θέμα του και το μόνο που μας αποκάλυψε είναι ότι πραγματεύεται πολιτικοοικονομική συνομωσία, σχετική με την εκμετάλλευση κοιτασμάτων πετρελαίου στη χώρα μας.

Εσχάτως μου απεστάλη εντός φακέλου το νεογνό, η δε εκ πρώτης όψεως εντύπωση ήταν εξαιρετική, γιατί ο τίτλος του ήταν πολύ «πιασάρικος» και με λίγη φαντασία ιδίως των εντός αγκυλών «δυτών» ανταποκρίνεται στο περιεχόμενό του, η εικόνα του εξωφύλλου ήταν πρωτότυπη, απεικονίζοντας αλυσίδες άγκυρας πλοίου πολύ καιρό «ποτισμένες», καλλιτεχνική, τραβηγμένη από εξαιρετικό φωτογράφο που συμπληρώνει τον τίτλο σε αναφορά με το περιεχόμενο του βιβλίου και γενικώς, εάν εκτεθεί σε βιτρίνα βιβλιοπωλείου τραβάει το βλέμμα του περαστικού και τον προσελκύει να μπει μέσα και τουλάχιστον να το ξεφυλλίσει.

Η έκδοση είναι πολύ επιμελημένη με σωστή γραμματοσειρά, κατάταξη των κεφαλαίων και διαστήματα, ο δε επιμελητής εκδόσεως έκανε εξαιρετική δουλειά. ΤΟ βιβλίο έχει το σωστό μέγεθος, που του επιτρέπει να διαβαστεί ενός της ιδίας ημέρας, ώστε ούτε να βαρεθεί κανείς, ούτε να χάσει τη συνέχεια.

Κοντολογίς, αναφέρεται στη δομή της εξουσίας, στους πραγματικούς κυρίους του παιχνιδιού, που ασκούν την εξουσία από το παρασκήνιο, μετατοπίζοντας απλώς τα πιόνια του παιχνιδιού, αλά με ένα αισιόδοξο μήνυμα, ότι υπάρχουν κάποιοι που μπορούν να αντισταθούν, χωρίς να υπολογίσουν τις συνέπειες, αναμένοντας την κατάλληλη στιγμή.

Κάποτε ρώτησαν τον Ντοστογιέφσκι: «Μαιτρ, πες μας την πλοκή ενός μυθιστορήματος» κα τους απαντάει: «Ήταν μια παντρεμένη, που εγκατέλειψε τον σύζυγο για τον εραστή της και όταν αυτός την εγκατέλειψε, αυτή αυτοκτόνησε». «Σιγά τη σπουδαία ιστορία» του λένε. «Κι όμως κύριοι» απαντά «αυτή είναι η ιστορία της Άννας Καρένινα του Τολστόι».

Σημασία, λοιπόν, δεν έχει η ιστορία, αλλά πως είναι γραμμένη αυτή. Η Ιστορία, όμως, που πραγματεύεται η Έλενα στο βιβλίο, μπορεί να φαίνεται απλή και χιλιοειπωμένη αλά ο τρόπος που την διηγείται η συγγραφεύς, την κάνει πολύ ενδιαφέρουσα, και κυρίως στο τέλος της, που μην περιμένετε να σας το αποκαλύψω.

Κάποιος κυνικός ή αντιρρησίας, όπως κάποιος κοινός φίλος μας, μπορεί να πει ότι στους επικήδειους και στις παρουσιάσεις βιβλίων μόνο καλά λόγια ακούγονται, η διαφορά όμως είναι ότι με τον επικήδειο κλείνει ένας κύκλος, με την παρουσίαση όμως ανοίγει ένας καινούργιος κύκλος, που πιθανόν να φέρει πάρα πολλές επανεκδόσεις και να γίνε και σίριαλ στην T.V., και να φέρει και λογοτεχνικά βραβεία που διακαώς ευχόμαστε στην Έλενα, όπως συνέβη άλλωστε και στο παρελθόν.

Ο Γκαίτε λέει ότι για να καταλάβεις τον ποιητή, πρέπει να πας στη χώρα του ποιητή. Δυστυχώς δεν έχω τις ίδιες εμπειρίες, προσλαμβάνουσες παραστάσεις, οικογενειακές και προσωπικές καταστάσεις και έτσι δεν μπορώ να καταλάβω την συγγραφέα Έλενα, και αν αυτά που διηγείται τα γνωρίζει εξ ιδίας αντίληψης ή είναι προϊόντα της φαντασίας της. Μάλλον η αλήθεια βρίσκεται στη μέση, κάποια πράγματα προέρχονται εξ ιδίας εμπειρίας, από το περιβάλλον, τις εφημερίδες κ.ά. και κάποια τα συμπληρώνει με μυθοπλασία και εκεί βρίσκεται η επιτυχία της συγγραφέως.

Κάθε παρουσίαση βιβλίου ξεκινά με την παρουσίαση της συγγραφέως, εγώ όμως θα περιορισθώ να σας παραπέμψω στο όπισθεν του εξωφύλλου σύντομο βιογραφικό της. Από ίδια εμπειρία μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι η Έλενα είναι πολύ «διαβαστερή», αφού ακόμη και το καλοκαίρι στην ακρογιαλιά την έβλεπα συνεχώς μ` ένα βιβλίο στο χέρι. Εξάλλου αντιστρέφοντας το γνωστό μότο μπορώ ευθαρσώς να σας διαβεβαιώσω, ότι πίσω από κάθε επιτυχημένη γυναίκα, στην παρούσα περίπτωση την Έλενα σαν συγγραφέα, βρίσκεται πάντα ένας άνδρας, δηλαδή ο Μάνος.

Κρίνοντας από το περιεχόμενο του βιβλίου, την πλοκή, τη δομή, την παράθεση των γεγονότων το ξετύλιγμα της ιστορίας, τη γλώσσα και τη σύνταξη μπορώ άνετα να ισχυρισθώ ότι πρόκειται περί ωρίμου συγγραφέως που η μέχρι τώρα ενασχόλησή της με το γράψιμο σαν συγγραφέας και σαν δημοσιογράφος, ο πλούτος των εμπειριών της από τις διάφορες μέχρι τώρα ασχολίες της, το επί σειρά ετών διάβασμα χιλιάδων βιβλίων από τα οποία άντλησε ανεπαίσθητα την πνευματικότητά της, τον πλούτο και την ακρίβεια του λεξιλογίου της, με τον ιδιαίτερο χαρακτηρισμό των λέξεων και των εικόνων που μπορούν να σχηματίσουν αυτές, την μουσικότητα της γλώσσας, το φυσικό της ταλέντο – που το ανέπτυξε ποικιλοπράκτως και δεν αμφιβάλω, με κόπους – και κυρίως το θάρρος να παρουσιάσει τα γραπτά της και την ευχαρίστηση που προσδοκούμε να πάριε από την χαρά που θα νιώθαμε διαβάζοντάς, τα, συνετέλεσαν στο γράψιμο του παρουσιαζόμενου βιβλίου και περιμένουμε να νιώσουμε πολλές φορές τη χαρά αυτή με άλλα ενδιαφέροντα, επίσης, βιβλία της.

Μιλώντας με μουσικούς όρους η ιστορία τρέχει στο πρώτο μέρος με ρυθμό Largo αλλά μελωδικά, αλλά το δεύτερο μέρος είναι Fuga, που τρέχει γρήγορα τα γεγονότα με ακολουθία, χωρίς όμως να λαχανιάζει και τελειώνει με ένα crescendo.

Κάθε κεφάλαιο του βιβλίου έχει ένα ευρηματικό τίτλο, χαρακτηριστικά ανάλογο με την πλοκή του. Κι εδώ η Έλενα παίζει με την αντίθεση των λέξεων, όπως «Γνωστοί – άγνωστοι», «Στην αίθουσα σύνταξης με ασύντακτες σκέψεις», «Στα άδυτα των δυτών».

Είναι γεγονός ότι κάθε κεφάλαιο είναι αυτοτελές, φυσικά σε συνέχεια με το προηγούμενο, αλλά διηγείται ένα κομμάτι από το καλειδοσκόπιο που συνθέτουν τα διάφορα κεφάλαια του βιβλίου.

Κατά συνέπεια θα παρουσιάσω το βιβλίο, κεφάλαιο με κεφάλαιο, πλην του τελευταίου γιατί ποτέ δεν αποκαλύπτουμε πρόωρα το δολοφόνο σε αστυνομικό έργο, το δε βιβλίο έχει δόση μυστηρίου, ως προς την έκβασή του κι εκεί βρίσκεται η τέχνη της Έλενας στο αναπάντεχο.

Με το πρώτο κεφάλαιο «Γνωστοί άγνωστοι σχεδιάζουν», η Έλενα μας εισάγει κατευθείαν στον κύκλο της συνωμοσίας, που την αποτελούν πρόσωπα της ανώτερης μεσαίας τάξης με σπουδές σε συγκεκριμένα καλά σχολεία, υπάρχουν δεσμοί διαρκείς μεταξύ των αποφοίτων των σχολείων αυτών που δημιουργούν πετυχημένες επαγγελματικές καριέρες και κλειστή κάστα, που δημιουργεί ταξική συνείδηση και αίσθημα ότι αυτοί είναι περισσότερο ίσοι από τους άλλους, οι δε κοινοί πληβείοι εισέρχονται μόνο στις παρυφές των κύκλων αυτών κατ` οικονομία, με αντίστοιχη όμως συνείδηση για τους προλετάριους, ως προς την αντιμετώπιση της καλής τάξεως.

Όλο το βιβλίο διέπεται από δυϊσμό, οι κακοί είναι αυτοί που έχουν τοποθετηθεί είτε μετ α παραπάνω προσόντα ή ως παρείσακτοι στην καλή τάξη, οι δε καλοί κατά κανόνα είναι οι μη ανήκοντες σ` αυτή. Γνωρίζοντας πολύ καλά και από μέσα, ως παρείσακτος, για να μην παρεξηγηθώ, την αθηναϊκή κοινωνία, μπορώ να πω ότι η Έλενα έχει δίκιο κάνοντας αυτή τη διάκριση που δεν είναι ταξική αλλά αξιοκρατική.

Με το δεύτερο κεφάλαιο η Έλενα μας εισάγει στην αίθουσα της σύνταξης της εφημερίδας «Αδέσμευτη Γνώμη», που έχει μεγάλη επιρροή, όπου πρωτοεμφανίζονται οι πρωταγωνιστές της ιστορίας, η δημοσιογράφο Νάνσυ και ο παλιός αρχισυντάκτης της εφημερίδας Γρηγορίου, ήδη συνταξιούχος, αλά με συνεχή ενημέρωση που τον σκιαγραφεί ως τον τέλειο επαγγελματία, έντιμο, αδέκαστο, παλιά αλεπού στη δημοσιογραφία, που διατηρεί τις διασυνδέσεις του αλά έχει αδυναμία στη Νάνσυ που είναι νέα δημοσιογράφος με προοπτικές. Η Έλενα λόγω και της εμπειρίας της ως δημοσιογράφος μας δίνει μια τέλεια περιγραφή για το πώς λειτουργεί η εφημερίδα, η διαχείριση και αξιολόγηση των πληροφοριών και οι σχέσεις μεταξύ των συντακτών.

Εδώ μπαίνει στο παιχνίδι ο σύντροφος της Νάνσυ, το τελευταίο εξάμηνο, ο Μπάμπης, παλιός συνδικαλιστής, πανεπιστημιακός ερευνητής και αριστερός που έχει την άποψη ότι τη λύση πρέπει να τη δώσει ο λαός με μαζική λαϊκή εξέγερση. Στην ιστορία παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο, κυρίως συμπαράστασης στη Νάνσυ, χρησιμοποιώντας τις τεχνοκρατικές του δεξιότητες και γνώσεις και με τάση να βλέπει τα πάντα ως θεωρίες συνωμοσίας. Στο σημείο αυτό και για την καλύτερη παρακολούθηση της ιστορίας, ζητώ από όσους έχουν διαβάσει το βιβλίο να μου απαντήσουν, εάν στην περίπτωση που το μυθιστόρημα γινόταν σίριαλ, ποιοι ηθοποιοί θα έπαιζαν τα κύρια πρόσωπα του έργου, τη Νάνσυ, το Γρηγορίου, τον Μπάμπη, τον Παναγιωτόπουλο, τον Παυλόπουλο και τον Χατζησταμάτη. Προσοχή: είπα ηθοποιούς και όχι συνωνύμους πολιτικούς....

Για τον Γρηγορίου η Έλενα μας δίνει μια πολύ ενδιαφέρουσα περιγραφή: «Έπαιρνε τα ψίχουλα που του έδιναν και ανασκεύαζε την αλήθεια κομμάτι – κομμάτι μ` ένα τρόπο που, συχνά, δεν καταλάβαινε κανείς. Με την επιθετικότητα ενός χρυσοθήρα, την αποφασιστικότητα ενός τυχοδιώκτη και την επιμελή ανασκαφή ενός συνεπή αρχαιολόγου». Μια άλλη σκέψη της με εντυπωσίασε: «Δεν καταλαβαίνει ο ηλίθιος, ότι για λίγη πρόσκαιρη δόξα, για λίγα άτιμα κερδισμένα λεφτά προδίδει τον εαυτό του; Και τούτος ο δρόμος δεν έχει γυρισμό...Μια φορά απατεώνας για πάντα απατεώνας. Δεν υπάρχει σωφρονισμός σ` αυτές τις περιπτώσεις, δεν υπάρχει μεταμέλεια, ή, όταν υπάρξει, είναι πολύ αργά για την παραγραφή των αδικημάτων».

parousiasi athina 7

Το τρίτο κεφάλαιο «Σύναξις πεπαλαιωμένων συνδικαλιστών» ανταποκρίνεται πλήρως στον τίτλο αλά δεν προσθέτει τίποτε στην ιστορία, εκτός του ότι είναι πολιτικά επίκαιρο και σημαίνει το τέλος μιας εποχής με οξυδερκείς παρατηρήσεις της Έλενας.

Με το τέταρτο, όμως, κεφάλαιο, η πλοκή αρχίσει να επιταχύνεται, εισέρχεται δι` αναφοράς, δειλά, ο καινούργιος ήρωας Χατζησταμάτης, αλά κυρίως προσδιορίζεται από την ομάδα που ερευνά (Γρηγορίου – Νάνσυ – Μπάμπης) ο στόχος της πολιτικοοικονομικής συνωμοσίας, που είναι η εκμετάλλευση κοιτασμάτων πετρελαίου στη χώρα μας, με τη συναρμολόγηση διάσπαρτων ειδήσεων από το αρχείο εφημερίδων, που κρατούσε ο Γρηγορίου. Χαρακτηριστικές οι παροτρύνεις του Γρηγορίου στη Νάνσυ: «Σκέψου πέρα από την είδηση» και «να διαβάζεις πίσω από τις γραμμές». Φαίνεται ότι η Έλενα αφομοίωσε τις διδαχές του Γρηγορίου για τους έξυπνου τίτλους και ότι ο τίτλος είναι το μισό ρεπορτάζ, γιατί τις εφαρμόζει με επιτυχία στο βιβλίο, κατά την ονοματολογία των κεφαλαίων.

Στο επόμενο κεφάλαιο, «Η αποστολή», η συγγραφεύς αναλύει το τρίπτυχο για την επιτυχία της θεματολογίας των εφημερίδων: «Αίμα, στέμμα σπέρμα», που χρησιμοποιείται και από τους επικοινωνιολόγους για τη χειραγώγηση των λαών, με τη σημείωση, ότι με τη λέξη «στέμμα» εννοεί την παντός είδους εξουσία που υπάρχει ή έρχεται από τους φορείς της.

Στη συνέχεια εξιστορεί τον τρόπο στρατολόγησης, αργά αλλά σταθερά, από τους συνωμότες που κρύβονται πίσω από την εξουσία, του Χατζησταμάτη, αδιάφθορου αλλά πολλά υποσχόμενου νέου πολιτικού, ώστε να τον ενσωματώσουν στο σύστημά τους και η έγγαμη ζωή του με την κόρη του επικεφαλής του συστήματος, πάμπλουτου επιχειρηματία Παυλόπουλου και εμφανίζει τον Χατζησταμάτη, πιστό σύζυγο κατά σπάνια εξαίρεση της χαλαρότητας των ηθών στο μεγαλοαστικό τους κύκλο . Ενδιαφέρουσα κοινωνική παρατήρηση για το πώς ανέρχονται οι νέοι πολιτικοί περιέχεται στο κεφάλαιο αυτό.

Στο επόμενο κεφάλαιο «Ενδιαφέρουσες συνδέσεις» πραγματεύεται την προετοιμασία και το παρασκήνιο για την διερευνητική συνέντευξη της Νάνσυ με τον Υπουργό Οικονομικών Χατζησταμάτη, από την οποία οι ερευνητές ελπίζουν, στριμώχνοντας ελαφρά τον Υπουργό, να του αποσπάσουν πληροφορίες για τα πρόσωπα της συνωμοσίας. Η συγγραφεύς μιλώντας για την κατάργηση του Ινστιτούτου Γεωγνωσίας, σαφώς υπονοεί την κατάργηση του ΙΓΜΕ δηλαδή του Ινστιτούτου Γεωλογικών Μεταλλευτικών Ερευνών, που στο παρελθόν είχε προσφέρει σπουδαίο έργο και με μια αναδιοργάνωση, θα μπορούσε να το προσφέρει και πάλι, γιατί διέθετε ικανούς ερευνητές, τεχνογνωσία και μέσα, απορήσαμε δε όλοι με την κατάργησή του. Εκτός και αν αυτή εντάσσεται στις θεωρίες συνωμοσίας...

Στο ίδιο κεφάλαιο περιγράφεται η επίσκεψη των γονέων της Νάνσυ και της φιλοξενίας στο σπίτι της και, εν μέσω συνομωσιών, περιγράφεται με πολύ ωραίο τρόπο μια οικογενειακή ζεστασιά που δίνει στο μυθιστόρημα, πέραν του μυστηρίου και μια ανθρώπινη διάσταση. Επιπλέον η Έλενα κάνει και πολιτική συζήτηση, λέγοντας ότι δεν θα έπρεπε να επιτρέψουμε την είσοδο γειτονικής χώρας στην Ε.Ε. χωρίς ανταλλάγματα, ασκώντας βέτο, επισημαίνοντας έτσι την βασική αρχή της διεθνούς πολιτικής ότι τίποτε δεν δίνεται χωρίς αντάλλαγμα. Άλλωστε από δημοσιογραφικής πλευράς, επισημαίνει, ότι καλό θα είναι να καταγράφονται όλα τα επιχειρήματα και περιστατικά, θυμίζοντας με τον τρόπο αυτό, τις πολιτικές διαμάχες για το μνημόνιο και την κρίση.

Στο επόμενο κεφάλαιο «Μαθήματα αποσταθεροποίησης», μας εισάγει στην τελευταία πολιτική κατάσταση της χώρας λέγοντας μια μεγάλη αλήθεια: «Η μεγάλη κρίση που περνάει η χώρα άλλαξε και τον τρόπο σκέψης και όλοι αναζητούν ενόχους ή περισσότερο ενόχους». Εδώ η Έλενα μπαίνει και στα δικά μου «χωράφια». Μ` αρέσουν επίσης οι σκέψεις της για τον κουρασμένο από τον γάμο άνδρα, που κάποια στιγμή θα βρει μια νέα και σέξι γκόμενα αλλά με την πάροδο του χρόνου θα ανακαλύψει, ότι η γκόμενα είναι μια πιο λαμπερή απομίμηση της γυναίκας που έχει ήδη σπίτι, με την οποία όμως πολλά τον συνδέουν, που τον αγαπάει και του έχει σταθεί, ενώ η γκόμενα είναι μόνο γκρίνια και απαιτήσεις. Κι έτσι εκθειάζει την σταθερότητα του συζυγικού δεσμού ενώ αντίθετα η σχέση με την γκόμενα κάποτε θαμπώνει οπότε, όπως αναφέρει, «Finito la musica, passato la Fiesta». Αυτή, όμως, είναι η γυναικεία άποψη της «διεθνούς των εγγάμων γυναικών», ενώ η αντρική άποψη είναι... όσο κρατήσει η Fiesta!

Στο επόμενο κεφάλαιο, η συνέντευξη που είχε κανονιστεί για να μπορέσει η Νάνσυ να ανακαλύψει την τοποθεσία του κοιτάσματος εξελίχθηκε τελείως δημοσιογραφικά με στερεότυπες ερωτήσεις και απαντήσεις και μερικές προσωπικές , όπου σκιαγραφείται η προσωπικότητα του Υπουργού Χατζησταμάτη αλλά, αν και η Νάνσυ, δεν μπόρεσε να επιτύχει το σκοπό της, συνάντησε τυχαίο τον αρχηγό της συνομωσίας, Παυλόπουλο, να μπαίνει κυριαρχικά στο γραφείο του Υπουργού κι έτσι άρχισε να συνειδητοποιεί το πλέγμα της συνωμοσίας.

parousiasi athina leandros rakintzis

Κι έτσι με το επόμενο κεφάλαιο «Περισσότερα κομμάτια του Παζλ», αρχίζει η ομάδα, με τη βοήθεια κυρίως του Μπάμπη στα τεχνικά και στα θέματα ερευνών, να εντοπίζει τον ορυκτό πλούτο και τα κοιτάσματα πετρελαίου της χώρας και να συνθέτει τη συνωμοσία για την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων πετρελαίου εισάγοντας σιγά – σιγά και την προσωπικότητα του Υπουργού Χατζησταμάτη και τις προσωπικές του τραγωδίες με πολύνεκρο ναυάγιο πλοίου και τον θάνατο του πατέρα και της αρραβωνιαστικιάς του. Κι εδώ η Έλενα μας περιγράφει με θεαματική λεπτομέρεια και πειστικότητα τις δολοπλοκίες, δια της γραφειοκρατίας, που κρύβονται μέσα σε δαιδαλώδεις διαδρομές για την έγκριση ή την ματαίωση μιας επενδύσεως.

Στο επόμενο κεφάλαιο «Οι εξηγήσεις και η παρεξήγηση» παίζεται μεταξύ των συνωμοτών, Παυλόπουλου και Παναγιωτόπουλου, και αρχίζει η ψυχική εξέγερση του Χατζησταμάτη και ο δρόμος για τη λύτρωση, μέσω της εκδικήσεως,

Στο κεφάλαιο «Το κουβάρι και το λεπτό νήμα», όπου η ιστορία μπαίνει στην τελική ευθεία, πρέπει να σταματήσω να παρουσιάζω το περιεχόμενο του βιβλίου γιατί δεν είναι σωστό να αποκαλύψω πρόωρα το τέλος του, ένα είδος happy end, με λύτρωση, σαν καθαρμό αρχαίας τραγωδίας του Αισχύλου, αλλά μπορώ να πω ότι το κουβάρι ξετυλίγεται πλέον ταχύτατα με αλληλουχία γεγονότων κα πράγματι θαυμάζω την Έλενα για την μυθοπλασία της, την ευρηματικότητά της, κα κυρίως για την σωστή περιγραφή προσώπων και καταστάσεων, ακόμη και τεχνικών λεπτομερειών με την παρατήρηση ότι το βιβλίο ανταποκρίνεται στις τρεις εντολές, αίμα με το πολύνεκρο ναυάγιο, ελάχιστο σπέρμα και μπόλικη εξουσία, γύρω από την οποία περιστρέφεται η πολιτικοοικονομική συνωμοσία, που είναι και η κεντρική ιδέα του βιβλίου.

Το μόνο που απομένει είναι να ευχηθώ στο βιβλίο καλό ταξίδι και να έχει πάρα πολλές επανεκδόσεις...

Λέανδρος Ρακιντζής, Γενικός Επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης, Αρεοπαγίτης ε.τ.

Elena Housni

Επικοινωνία

Email: info [@] housni.gr

ekdoseis kyfanta